Time of Magicial 1998 : Kefron story

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~ เสียงการเคาะประตูที่เร็วและแรงยังคงดังอยู่เรื่อย ๆ มาตลอด

“รอสักครู่นะครับ” คิมเบลตะโกนออกมาจากห้องรับแขก

แกร๊ก~ การเปิดประตูครั้งนี้อาจมีปัญหา คิมเบลเปิดประตูแล้ว พบว่ามีบุคคลใส่ผ้าคลุมมาอยู่หน้าบ้านของตนเองถึง 25 ตนด้วยกัน ประมาณว่าจะมาถล่มบ้านเลยทีเดียว

“เรามาขอค้นบ้านคุณหน่อยนะ” มัจจุราชตนหนึ่งอย่างสามหาว “ขอให้ความร่วมมือด้วยครับ”

“เชิญเลยครับ ตามสบาย” คิมเบลกล่าวอย่างสุภาพ

มัจจุราช 25 ตนทำการค้นบ้าน ทำการค้นโดยไม่สนที่ข้าวของเสียหายเพียงใด หรือเจ้าของบ้านจะรู้สึกอย่างไร เพราะว่ามัจจุราชไม่สนอยู่แล้วแค่หาและทำลายนั้นคือหน้าที่ของมัน

“ดูท่าว่าคุณจะหาของบางอย่างใช่ไหมละ” คิมเบลกล่าวอย่างสุภาพขณะดื่มน้ำชา “ท่าทางคุณจะอึดอัดกับการที่โดนชาร์โดว์กดดันในการทำงานนะ หัดทำตัวให้ผ่อนคลายหน่อยก็ดีนะ”

“คุณรู้ได้ไงว่าเราได้รับคำสั่งจากชาร์โดว์มาค้นบ้าน” มัจจุราชถาม

“ก็เห็นกันอย่างโต้ง ๆ เวลาพวกท่านไปไหนนะ คุณจะได้รับคำสั่งท่านผู้นั้นผมก็เห็นทางโทรทัศน์นะครับ พวกคุณนี่ทำงานดีเหมือนกันแต่ด้อยประสิทธิภาพ” คิมเบลกล่าวแกมด่า

“แกไอ้หน้าสมเพส” มัจจุราชตนหนึ่งพูดขึ้น

“เอาละครับพวกท่านค้นกันเรียบร้อยหรือยังละครับ ผมจะได้ปิดบ้านผมมีนัดที่การประชุม” คิมเบลกล่าว

มัจจุราชทั้ง 25 ตัวมายืนต่อหน้าคิมเบลในห้องทำงานที่กว้างใหญ่อยู่ “แกคงเป็นคนของพรรค L.W. สินะคุณคิมเบล” มัจจุราชตนหนึ่งกล่าว

“แหม~ รู้เร็วจังน่าเสียดายที่มันค่อยจะสนุกเลย เหมือนตอนสงคราม 2014” คิมเบลกล่าว

ความจริงในการทำสงครามครั้นในปีคริสต์ศักราช 2014 นั้นมันก็ไม่แปลกหรอกเพราะต่างฝ่ายก็ไม่รู้ด้วยว่าใครเป็นคนเริ่มสงคราม ตอนแรกสงครามไม่ได้มีการนองเลือดแต่อย่างใด แต่ที่มีเหตุในการนองเลือดเพราะมีบุคคลที่ 3 มาเกี่ยวข้องก็เลยเป็นเรื่องขึ้นมาถึงทุกวันนี้

“เอาละเรามาจบเกมส์กันดีกว่านะ เสียเวลามามากแล้ว” มัจจุราชตนหนึ่งกล่าว

“นั้นสินะมาเลย” คิมเบลกล่าวพร้อมร่ายเวทย์

“มอสตาพลิก~!” มัจจุราชร่ายเวทย์เป็นสกิลขั้นเบื้องต้นของพรรค L.W.D. เมื่อโดนก็กลายเป็นอัมพาตทันที

“ทามเมอร์เซ็งเกร่า!!!!” คิมเบลร่ายสวนกลับแบบไม่ได้ฉุดคิด เพราะการปล่อยสกิลนั้น จะกลายเป็นการส่งคนไปยังห้วงกาลเวลาคริสต์ศักราช 1998 เพราะว่าสกิลยังไม่บรรลุผลนั้นเอง

“เหวอ~~!” มัจจุราชทุกตนร้องพร้อมกันเพราะถูกแสงห่อหุ้ม แล้วส่งพวกมันไปยังคริสต์ศักราช 1998

“แย่แล้วคีฟอนต์ ไม่ได้แล้วต้องรีบไป” คิมเบลกล่าวขณะวิ่งไปหยิบผ้าคลุมตัวโปรดแล้วไปยังกาลเวลา 1998 “ทามเมอร์เซ็งเกร่า”

บ้านสไตล์ยุค 1980 ที่ชนะการประมูลมาในราคาสูงมาก เป็นบ้าน 2 ชั้นอยู่ใน เจ้าของบ้านเป็นผู้ชายที่เป็นนักเวทย์แห่งกาลเวลา เขาคือ Darnle Kimble นั้นเอง ตัวเขาเองแบกเด็กคนหนึ่งอายุ 16 ปีเป็นนักเวทย์มืออาชีพ สภาพร่างกายหมดแรงแผลเต็มตัว เด็กคนนั้นคือคีฟอนต์นั้นเอง

“ถึงบ้านที่น่าอยู่แล้ว” คิมเบลกล่าว เขาทำการหมุนนาฬิกาทราย 45 องศาทวนเข็มนาฬิกา 1 ครั้ง หมุนกลับมา 90 องศา 1 ครั้ง แล้วหมุนกลับมาที่เดิม 1 ครั้ง

แกร๊ก~ เอียด~ เสียงประตูเปิดขึ้นเอง

“อ้า~ บ้านรักของเรา..... ดูท่าทางเหมือนพ่อซะจริง ๆ เลยทั้งร่างกายและนิสัยพอกันแต่พ่อมันหล่อกว่านี่ว่า!? ” คิมเบลบ่นพึมพำขณะเดินมาถึงชั้น 2 หน้าห้องนอน

“ทาร์มเมอร์คิมบาเรีย” คิมเบลใส่รหัสหน้าห้อง

แกร๊ก~ เสียงเปิดประตูดังขึ้น

“โห~ นี่เหรอห้อง ทำไมมันรกอย่างนี้ฟ่ะ” คิมเบลบ่นอย่างแรง “ไม่เคยจะเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยเลยน้องฉัน” เขาเดินไปที่นอนขนาด 5 คูณ 7 ฟุตวางตัวคีฟอนต์ให้นอนอย่างสบาย ๆ

กริ้ง~ กริ้ง~ โทรศัพท์ในกระเป๋าคิมเบลดังขึ้น

Princess

ปริ้นเซส

เบอร์โทรศัพท์ขึ้นคำว่า “ปริ้นเซส” นั้นคงไม่มีใครอื่นนัก เขาบันทึกไว้ชื่อนี้ 2 เบอร์ เบอร์หนึ่งเป็นเบอร์แฟนเขา อีกเบอร์หนึ่งเป็นเบอร์กิ๊กเขา

“สวัสดีครับ คิมเบลพูดครับ” เขาพูดอย่างอ่อนโยน

“สวัสดีค่า ที่รักสบายดีไหมค่ะ” เสียงผู้หญิงพูดอย่างนุ่มนวล

“อ่าคุณอยู่ไหนละ” คิมเบลถามด้วยเสียงไม่มั่นใจ

“ฉันอยู่กรุงเทพไง จะเอาอะไรเป็นของฝากไหมละค่ะ” เธอถามคิมเบลด้วยเสียงร่าเริง

“อ๋องั้นฝากซื้อสาว เอ้ย เครื่องดื่มของชาวไทยมาให้หน่อยนะ” เขาตอบกลับอย่างโล่งอก

“ค่า~ แล้วเรื่องพ่อหนูคีฟอนต์ละ” เธอถามด้วยเสียงหนักแน่น

“เจอแล้วอยู่ที่บ้านฉัน นอนหมดสติอยู่เลย” เขาตอบแล้วไปหาเครื่องมือวัดไข้

“ค่า~ ดูแลเขาดี ๆ นะค่ะคุณฟอร์ดเขาเชื่อใจคุณนะค่ะแล้วจะเอาไงกับข่าวของเขาละ” เธอถาม

“อืม....เดี๋ยวจะลองถามคนในพรรคกันก่อนแล้วก็ถามจากคีฟอนต์ด้วย ฉันกลัวว่าเขาจะทำใจไม่ได้น่ะสิ” เขากล่าวด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจ

“เชื่อใจได้ค่ะ คนอย่างคีฟอนต์เองเขาคงทำใจได้ละค่ะ” เธอกล่าวอย่างนุ่มนวล

“ครับงั้นแค่นี้ก่อนนะ รักนะจูบ ๆ” เขากล่าวอย่างร่าเริง

“ค่า~ จูบ ๆ” เธอกล่าวแล้ววางสายไป

“ฮู้ว~ ใจหายอย่างแรง อืม....คีฟอนต์เองก็น่าจะมี..” คิมเบลเองถึงกับตะลึงที่ว่ามีใบอยู่ใบหนึ่งเขียนว่า

 “คีฟอนต์ลูกรัก

        ลูกตกอยู่ในอันตราย อย่าตามหาพ่อเลย พ่อจะจัดการกับพรรค L.W.D. เองไม่ต้องห่วงถ้าเกิดพ่อไม่กลับบ้านภายในเดือนธันวาคมนี้ ขอให้ลูกรีบหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ไม่งั้นลูกอาจตายนะ

                                                                                                                                                           ฟอร์ด คีรีน่า”

 “ไม่น่าเชื่อ.....เพื่อนฉันจะเขียนจดหมาย ทั้ง ๆ ที่มันเขียนไม่เป็น” คิมเบลอ่านก็ตะลึงกับจดหมาดนี้

“อันตราย........L.W.D. งั้นเหรอ” เขาสงสัยแล้วเอามือที่หยิบเครื่องมือวัดไข้ใส่ไว้ที่ปากคีฟอนต์

“ทามเมอร์เซ็งเกร่า” มือของคิมเบลแตะที่หน้าผากของคีฟอนต์ เขาโดนดึงไปในกาลเวลาของคีฟอนต์ที่ต่อสู้เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว “พ่อหนูคนนี้เก่งเหมือนพ่ออย่างไม่มีที่ติเลย สมกับตำแหน่งคิดส์ วิซาร์ดออฟเซ็นจูรี (Kid Wizard of Century) จริง ๆ” เขายืนหน้าร้าน Le select

“ดูท่าทางสกิลแต่ละสกิลนี้ โหดร้ายจังเลยนา~” คิมเบลบ่นเล็กน้อย “เหวอ~” เขาร้องขึ้นมาเพราะถูกดึงกลับจากกาลเวลา เข้ามาสู่กาลเวลาปัจจุบัน

“ฟลอเรนท์!!!” คีฟอนต์ตื่นด้วยความตกใจอย่างแรง “อุ๊ก...” เขายังรู้สึกเจ็บแผลที่เต็มอยู่

“ฟื้นแล้วเหรอ....คีฟอนต์” คิมเบลกล่าวอย่างสุภาพ

“คุณ...คือ..” คีฟอนต์ถามชายผู้หนึ่ง

“ผมชื่อดาร์เนล คิมเบลเป็นเพื่อนของท่านฟอร์ด คีรีน่า” คิมเบลกล่าว

“คุณนั้นเองสินะครับ” คีฟอนต์กล่าวอย่างโล่งอก

“ข่าวของเธอนี่ดังมากเลยนะ ทั้งทางโทรทัศน์ วิทยุ อินเตอร์เน็ตและไม่พ้นหนังสือพิมพ์ ฉันถามจริง ๆ นะคีฟอนต์” เขาหยุดไปครู่เพื่อทำแผลให้คีฟอนต์ “เธอมีอะไรไปเกี่ยวข้องกับ L.W.D. หรือเปล่าขอให้ตอบด้วยความจริง”

คีฟอนต์เองก็ไม่เคยจะเกี่ยวกับพรรค L.W.D.อยู่แล้วเพราะว่าเขาขึ้นตรงกับกระทรวงเวทย์มนต์แห่งชาติ “ไม่ครับ” เขาตอบอย่างมั่นใจ

“งั้นเหรอ...นับว่าดีแล้วละ” คิมเบลกล่าว “เอาเป็นว่าตอนนี้เธออยู่ในอันตรายอย่างแรงมาก ส่วนเรื่องของเพื่อนเธอ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ เพราะเธอจะไม่โดนเป็นหางเล่ห์แน่นอน”

“แล้วฟลอเรนท์ละครับ เธอสบายดีหรือเปล่า” คีฟอนต์ถามขณะใส่เสื้อตัวโปรดของเขา

“ปลอดภัยครับ เพราะเพื่อนเธอนั้นละที่ขอร้องให้มาช่วยเธอ แถมพ่อเธอก็วานให้ผมมาดูแลด้วย ทางพรรคของผมรู้ข่าวเกี่ยวกับคุณอย่างนี้ หัวหน้าของพรรคเราก็ไม่พอใจอยู่เหมือนกันเลยให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างมาก” คิมเบลตอบ

20.30 นาฬิกา

FOR  _ _ _ _  _y _ _ _ _ _ _

 

คีฟอนต์มองไปที่นาฬิกาที่แขวนไว้ตัวอยู่บริเวณหน้าต่าง เขียนไว้ว่า “FOR _ _ _ _  _ _  _ _ _ _ _ _”

“คุณคิมเบลครับ” คีฟอนต์เอ่ยถามขึ้น

“ครับ?” คืมเบลตอบกลับ ขณะที่เตรียมเครื่องดื่ม

“นาฬิกานี้มันคืออะไรเหรอครับ” คีฟอนต์ถาม

“อ่อ....ทาง L.W. เขาทำมาให้ผมน่ะ เพราะว่าเป็นนาฬิกาอันนี้เป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างพรรค L.W. กับตระกูลของเธอไงละคีฟอนต์ เอาเครื่องดื่มอะไรหน่อยไหม” คิมเบลตอบ

“ขอเป็นแค่น้ำเปล่าก็พอครับ” คีฟอนต์บอก

‘ตัวเชื่อมโยงเหรอ....ท่านพ่อ......L.W.’ คีฟอนต์นอนนึก

“เอาละเครื่องดื่มพร้อมอาหารว่างมาละ หวังว่าอาหารคงจะถูกปากเธอนะ ไม่มากก็น้อยเพราะอาหารว่างนี้พ่อเธอก็กินอยู่บ่อย ๆ” คิมเบลบอก

“อ่า......ขนมจีบซาลาเปากับครัวซองงั้นเหรอครับ” คีฟอนต์ถามด้วยความงงกับอาหาร

“ใช่ครับ พ่อเธอบอกว่าอาหารแบบนี้ละที่เราเหล่านักเวทย์ทำขึ้นด้วยความลำบาก” คิมเบลกล่าว

‘เนี่ยนะ พ่อเรานี่ก็โอเวอร์ซะจริง ๆ เลยให้ตายสิ’ คีฟอนต์นึกด้วยความสนุก

ง่ำ ~ ง่ำ~ คีฟอนต์กินอย่างเอร็ดอร่อยเลยทีเดียว ‘ดูท่าคืนนี้จะสนุกมากเลย ท่านพ่อครับ’ คีฟอนต์นั่งกินแล้วนึกถึงพ่อตอนที่เขากินขนมจีบครั้งแรก ที่เขากินไปตอนนั้นเขากินแบบไม่เคี้ยวเลย กลืนทั้งชิ้น มันก็ติดคอพ่อของคีฟอนต์ต้องมานั่งลูบหลังให้ขนมจีบหลุดจากคอ 

“!!!” คิมเบลมองไปที่ข้างนอก พบว่ามีชายที่ใส่ผ้าคลุมอยู่ 25 ตนมายืนอยู่หน้าบ้าน

“มีอะไรเหรอครับ” คีฟอนต์ถามขณะหยิบครัวซองมากิน

“คีฟอนต์ตอนนี้เธอไม่ปลอดภัยแล้ว เธอถูกตามล่าจากพรรค L.W.D. มันส่งมัจจุราชมาแล้ว คิดว่ามันต้องเอาตัวเธอไปแน่นอน” คิมเบลกล่าวขณะที่คีฟอนต์รีบเก็บสัมภาระของตัวเองอย่างเร่งรีบแล้วไปห้องนั่งเล่น

“แล้วจะทำไงละครับ” คีฟอนต์ถาม

“ฉันจะส่งเธอไปยังห้วงเวลาในปีค.ศ. 1998 รู้สึกว่าช่วงเวลานั้นจะดีที่สุดแล้ว” คิมเบลกล่าวขณะหยิบไม้เท้าเวทย์ประจำตัว

“ของสัมภาระเธอเอามาครบไหม” คิมเบลถาม

“ครบครับ” คีฟอนต์ตอบ

“ทามเมอร์เซ็งเกร่า!! 1998 แอคเสท...เทพเจ้าแห่งกาลเวลาข้าขอให้คีฟอนต์ คีรีน่าถูกส่งไปยังห้วงเวลาคริสต์ศักราช 1998” คิมเบลร่ายเวทย์ส่งตัวคีฟอนต์

แกร๊ก~ ก๊อก~ ก๊อก~ เสียงการเคาะประตูจากหน้าบ้านคิมเบลดังขึ้นอย่างเร็วและแรงมาก

วิ้ง~ แว้บ~ แสงที่อยู่รอบตัวคีฟอนต์เข้ามาหาตัวแล้วส่งตัวคีฟอนต์ไปอย่างรวดเร็ว

“ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีด้วยเถอะนะ” คิมเบลกล่าวแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้าน